Candela

*

Na procesión cara ao castro. [Fot. de Helena Cerviño]

Na procesión cara ao castro. [Fot. de Helena Cerviño]

O avó de Candela traballou arreo nas areeiras de Cereixa nos anos 70. O traballo quedaba a rente da propia vivenda familiar, a casa d’A Raxa, pertencente ao lugar de Alende que tamén dá nome ao castro de San Lourenzo. Candela é a última nena da parroquia. Coa súa avoa adoita ir a por auga ao manancial que non conseguiu esnaquizar a canteira no seu día. Cando comezamos as escavacións arqueolóxicas na croa do castro, Candela superou a súa timidez e deixouse levar por unha curiosidade case científica.

Candela ao pé da súa xofreira.

Deseguido se fixo cun ritual. Chegaba a media tarde e chantaba o seu observatorio ao pé dunha das xofreiras do santo. Sempre locía con fachenda a súa camisola de María Castaña. A avoa non para de lavar a prenda, unha vez si e outra tamén, de tanto que a poñía. Baixo as árbores, alí tiraba de caderno e comezaba a redactar o seu diario arqueolóxico, no que non faltaban debuxos da paisaxe e dos mesmos arqueólogos. Cando tivo lugar a romaría do 10 de agosto, Candela, auténtica reporteira de guerra, fixo unha reportaxe marabillosa, na que non faltou un collàge de novas de prensa.

Primeira páxina do caderno de campo de Candela.

Primeira páxina do caderno de campo de Candela.

Candela é unha das protagonistas indiscutibéis da curtametraxe documental As pedras de San Lourenzo. Perante as cámaras declarou que gostaba do proxecto porque ela estaba soa en Cereixa e que grazas ás escavacións, ao castro e á festa, agora virían máis nenos a xogar con ela. Escoitándoa, aínda cremos no futuro do rural. Non sabemos se xa cundiu nela a vocación arqueolóxica, en todo caso, esta rapaza ten madeira de escritora, como o demostrou no Nadal gañando un dos premios literarios do Concello. Como ben sabía o seu avó, HAI CANTEIRA.